พงศาวดารแห่งความตาย! : Season VIII

Novembers Doom – Of Sculptured Ivy and Stone Flowers (1999)

.

ในปี 1999 อากาศของชิคาโกดูหนักอึ้งดั่งหมอกที่ลอยต่ำคลุมเมืองทั้งเมืองราวกับร่องรอยคำสาปเก่าแก่ และท่ามกลางเงามืดนั้น Novembers Doom ได้วางอัลบั้มที่กลายเป็นหมุดหมายสำคัญแห่ง Death-Doom สายอเมริกัน งานศิลป์ที่สลักด้วยน้ำตาและก้อนหินเย็นเฉียบ นาม Of Sculptured Ivy and Stone Flowers ราวบทกวีบนแผ่นศิลา ที่แต่ละถ้อยคำถูกแกะด้วยมือคนตาย มิใช่มือแห่งคนเป็น

.

อัลบั้มนี้ถือเป็นการเดินทางครั้งใหม่ของวง หลังการเปลี่ยนไลน์อัพแทบทั้งหมด เหลือเพียงเสียงคำรามและเสียงกระซิบที่บาดลึกของ Paul Kuhr และเสียงร้องหญิงอันเศร้าสร้อยของ Cathy Jo Hejna ที่ยังยืนหยัดอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง เสมือน 2 วิญญาณเร่ร่อนท่ามกลางป่าหินที่ไร้ที่สิ้นสุด การมาถึงของมือกีตาร์ Eric Burnley เบสของ Mary Bielich และจังหวะกลองของ Sasha Horn ทำให้โครงสร้างดนตรีของ Novembers Doom หนักขึ้น ลึกขึ้น และเศร้าลงประหนึ่งหลุมศพที่ขุดลึกเกินกว่าจะปีนกลับขึ้นมา

.

ซาวด์ของอัลบั้มทอดตัวด้วยทรวดทรงแห่งความโศกเศร้า เปิดประตูด้วย With Rue and Fire ที่ปะทะใส่ผู้ฟังด้วยความเจ็บปวดราวเปลวเพลิงกัดกินเนื้อไม้ เสียงกีตาร์หนาและแตกพร่าเหมือนกิ่งไม้ที่บิดเกลียวท่ามกลางพายุ ก่อนจะไหลเข้าสู่ The Jealous Sun ที่มีจังหวะย่ำช้าเหมือนดินที่ค่อยๆ กลบฝ่าเท้า ความหึงหวงแห่งดวงอาทิตย์ในบทเพลงนี้เสมือนการสาปส่งจากฟากฟ้า อบอวลด้วยความร้อนแห่งความสูญเสีย

.

และแล้วความฝันสีแดงก็เริ่มทรมานผู้ฟังใน Suffer the Red Dream ที่ยาวเกือบ 8 นาที ทุกวินาทีเต็มไปด้วยเสียงร้องดุจวิญญาณกำลังกรีดอากาศเพื่อหนีจากโชคชะตาที่ผูกแน่นด้วยโซ่สนิม เพลงนี้เป็นการเดินเข้าสู่ความฝันเลือนสลายที่ไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นได้เมื่อใด

.

ภายในโลกอันรกร้างของอัลบั้มนี้ ยังมีช่วงเวลาที่งดงามแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เช่น All the Beauty Twice Again ชื่อเพลงที่เหมือนจะปลอบโยน แต่กลับแทงลึกลงกลางอกด้วยความงามที่ย้อนกลับมาเพียงเพื่อทำให้รู้ว่ามันไม่เคยอยู่กับเราจริงๆ เสียงกีตาร์โปรยตัวเหมือนไอเย็นของหิมะในฤดูใบไม้ร่วง

.

ใน Reaping Forest Calm เราได้ยินเสียงป่าที่เงียบงันราวเพิ่งผ่านสงคราม ความสงบที่เป็นดั่งความว่างเปล่าของสิ่งที่ถูกพราก ก่อนจะล่องเข้าสู่ Before the Wind ที่คีย์บอร์ดของ Mark Piotrowski ทำให้เรารู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางสายลมที่พัดรุนแรงนำเอาเศษซากแห่งอดีตลอยผ่านไปทีละชิ้นทีละชิ้น

.

แต่บทกวีที่ชัดเจนที่สุดของอัลบั้ม ต้องยกให้ For Every Leaf That Falls เพลงที่เสมือนบทสวดใต้ต้นไม้ซึ่งใบสุดท้ายกำลังจะร่วงหล่น ความงามของมันเรียบง่าย เศร้า และตรงใจ เหมือนยอมรับชะตากรรมที่มิอาจต่อสู้ต่อไปได้อีก

.

ท้ายที่สุด Forever with Unopened Eye และ Dawn Breaks ปิดประตูลงด้วยความรู้สึก ความหวัง และรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง ราวแสงเช้าที่ส่องลงบนซากศพหลังคืนแห่งความพินาศ

.

อัลบั้มนี้เป็นรากฐานสำคัญของ Novembers Doom เป็นหนึ่งในงานที่งอกขึ้นมาจากผืนดินสีหม่นแห่ง Death-Doom ยุคปลาย 90s ด้วยความงดงามที่เต็มไปด้วยบาดแผลและคำสาป เป็นกุหลาบหินที่ถูกแกะสลักจากความเศร้า ความรักที่ถูกทำลาย และยอมรับว่าสิ่งสวยงามที่สุดบางครั้งก็คือสิ่งที่เราสูญเสียไปจนไม่มีวันหวนกลับ

.

Of Sculptured Ivy and Stone Flowers คือสุสานแห่งความทรงจำ และเป็นหนึ่งในหมุดหมายสำคัญแห่งพงศาวดารแห่งความตาย ที่ยังคงส่งเสียงกระซิบจากใต้แผ่นดินมาจนถึงทุกวันนี้

.

#DeathDoom #NovembersDoom #OfSculpturedIvyAndStoneFlowers #TerritoryMag