พงศาวดารแห่งความตาย! : Season V

Opeth – Blackwater Park (2001)

.

พงศาวดารแห่งความตาย! ในปีที่ความมืดคลี่คลุมท้องฟ้าแห่ง Gothenburg และสายลมหนาวจากสแกนดิเนเวียพัดผ่านป่าดำแห่งยุโรป เสียงสะท้อนจากห้องบันทึกเสียงเล็กๆ แห่งหนึ่ง Studio Fredman ได้จุดไฟแห่งการปฏิวัติในโลกแห่งเมทัลยุคใหม่ อัลบั้ม Blackwater Park คือการกำเนิดแห่งพิธีกรรมที่ผสานความโหดเหี้ยมกับความงามอย่างเหนือชั้น ผลงานลำดับที่ 5 ของ Opeth กลายเป็นบทกวีแห่งความตายที่ก้าวข้ามขอบเขตของ Death Metal และ Progressive Rock อย่างไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องมาก่อน

.

ภายใต้การชี้นำของ Mikael Åkerfeldt และมือโปรดิวเซอร์ Steven Wilson แห่ง Porcupine Tree ซาวด์ในอัลบั้มนี้ราวกับการสนทนาระหว่างแสงและเงา ระหว่างชีวิตที่หายใจช้าๆ กับความตายที่คืบคลานมาในระยะแค่เอื้อม ทุกโน้ตของกีตาร์และทุกจังหวะของกลองในเพลงอย่าง The Drapery Falls หรือ The Leper Affinity เป็นเสมือนเสียงกรีดร้องแห่งจิตวิญญาณที่ติดอยู่ระหว่าง 2 โลก โลกของเลือดและโลกแห่งความฝัน

.

เมื่อเสียงอะคูสติกใน Harvest ปลอบประโลมหัวใจด้วยท่วงทำนองที่อ่อนโยน ก่อนที่พายุหนักหนาจะถาโถมกลับเข้ามาใน Bleak และ The Funeral Portrait ผู้ฟังถูกพาเดินทางไปในความมืดที่งดงามเกินจะถอนตัว นี่คืออัลบั้มที่เสียงดนตรีเป็นดั่งอาวุธแห่งความเงียบงัน เป็นสนามรบที่มีพลังไม่แพ้กัน การหยุดนิ่งระหว่างโน้ตกลายเป็นช่องว่างที่เปิดให้ผู้ฟังมองเห็นความเปลือยเปล่าแห่งจิตใจได้ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงคำรามใด

.

Blackwater Park ไม่ได้ถูกสร้างเพื่อให้เข้าใจในครั้งแรก แต่มันรอให้เรายอมจำนนต่อความซับซ้อนของมัน แล้วค่อยๆ กลืนเราลงสู่บึงมืดที่เต็มไปด้วยภาพสะท้อนของตนเอง เสียงร้องของ Åkerfeldt ที่สลับระหว่างการคำรามดั่งสัตว์ร้ายและเสียงขับขานดุจนักบวชในสุสาน กลายเป็นสัญลักษณ์ของการหลอมรวมระหว่างความโหดและความงาม ซึ่งกลายเป็นลายเซ็นเฉพาะของ Opeth ไปตลอดกาล

.

เมื่อ Steven Wilson เข้ามามีส่วนร่วมเปิดประตูให้ Åkerfeldt เห็นมิติใหม่ของการผลิต เขาชำแหละ Death Metal ออกเป็นชิ้น แล้วเย็บต่อเข้ากับโครงสร้างแบบ Art Rock ผลลัพธ์คือเสียงที่โปร่งใสแต่หนักแน่น สงบแต่รุนแรง และงดงามอย่างเจ็บปวด หนึ่งในปรากฏการณ์ที่ทำให้ Blackwater Park ถูกยกย่องว่าเป็นอัลบั้มแห่งการบรรลุนิติภาวะของวง ในเชิงเนื้อหา แม้ไม่มีคำพูดที่อธิบายตรงไปตรงมาเกี่ยวกับความตาย แต่มันคือการไตร่ตรองถึงการสลายในทุกแง่มุมแห่งชีวิต ร่างกาย ความทรงจำ ศรัทธา และการมีอยู่จริง ชื่ออัลบั้ม Blackwater Park ถูกยืมมาจากวงโปรเกรสซีฟเยอรมันยุค 70s แต่ถูกตีความใหม่จนกลายเป็นภาพของบึงน้ำดำแห่งจิตสำนึก ที่ทุกชีวิตต้องผ่านเข้าไปก่อนจะหลุดพ้น

.

แม้ในช่วงแรกอัลบั้มนี้จะไม่ติดชาร์ตใหญ่ในยุโรปหรืออเมริกา แต่เสียงสะท้อนจากนักวิจารณ์กลับกึกก้องราวระฆังในวิหารแห่งเมทัล Rolling Stone บันทึกชื่อมันไว้ในอันดับที่ 55 ของ 100 อัลบั้มเมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ขณะที่ Loudwire ยกให้เป็นอัลบั้ม Progressive Metal ที่ดีที่สุดตลอดกาล และ Decibel ก็ประกาศว่า นี่คือหนึ่งใน 3 อัลบั้มเมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 21 และนั่นเป็นคำตัดสินที่ไม่มีใครโต้แย้ง ในทุกๆ การฟัง Blackwater Park ยังมีบางสิ่งซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำ เสียงกีตาร์ที่เหมือนสายลมเหนือป่าในฤดูใบไม้ร่วง เสียงกลองราวกับการเต้นของหัวใจคนที่ใกล้จะตาย และเสียงร้องที่เหมือนคำสารภาพสุดท้ายของมนุษย์ผู้ยอมรับว่าความตายไม่ใช่จุดจบ หากเป็นประตูที่เปิดสู่ความงามอีกฝั่งหนึ่ง

.

20 กว่าปีผ่านไป อัลบั้มนี้ยังคงเป็นเครื่องหมายบนแผนที่แห่ง Progressive Death Metal ที่ไม่มีใครลบได้ มันคือบทเรียนที่สอนว่า ความรุนแรงไม่จำเป็นต้องไร้ศิลปะ และความงามไม่จำเป็นต้องปราศจากบาดแผล เพราะในโลกของ Opeth ความตายคือเสียงเพลงที่ยังไม่ดับในบึงมืดแห่ง Blackwater Park

.

#Opeth #BlackwaterPark #ProgressiveDeathMetal #Sweden #MikaelAkerfeldt #StevenWilson #PorcupineTree #DeathMetal #ProgMetal #TerritoryMag