ป้ายกำกับ

100 อัลบั้ม พงศาวดารแห่งความตาย!


Necrophagist - Epitaph (2004)
.
ปี 2004 ในโลกที่สายลมแห่งความตายพัดผ่านทุกซอกหลืบแห่งเดธเมทัล มีบันทึกหนึ่งที่ไม่อาจลบเลือนออกจากความทรงจำของผู้ฟัง Epitaph ของ Necrophagist คืออนุสรณ์สถานอันเย็นเยียบที่ก่อตัวขึ้นกลางทุ่งเลือดแห่ง Technical Death Metal อัลบั้มนี้เป็นดั่งสุสานแห่งซาวด์ที่แต่ละโน้ตถูกสลักลงไปดุจคมดาบในสมรภูมิ เสียงกีตาร์และเสียงร้องคำรามผ่านลำคอของ Muhammed Suiçmez คือการสวดภาวนาที่บิดเบี้ยว ประหนึ่งโครงกระดูกจักรกลถูกดัดแปลงจนกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร ขณะที่มือกลอง Hannes Grossmann ฟาดลงไปบนกลองราวยิงปืนกลยามรัตติกาล ทุกจังหวะคือลูกกระสุนที่ไม่ปล่อยให้ผู้ฟังได้หายใจเต็มปอด แม้เพียงครู่เดียว
.
ท่วงทำนองแห่งความตายเหล่านี้หาใช่เสียงวุ่นวายไร้ทิศทาง หากแต่เต็มไปด้วยโครงสร้างที่ถูกคิดคำนวณอย่างละเอียดประหนึ่งวิศวกรรมแห่งมัจจุราช เพลง Stabwound เปิดม่านด้วยการเฉือนเนื้อหนังอย่างฉับพลัน ก่อนที่ The Stillborn One จะพาเข้าสู่ห้องเย็นแห่งความว่างเปล่า ที่เต็มไปด้วยกลิ่นของชีวิตที่ไม่เคยได้ลืมตาดูโลก และเมื่อ Only Ash Remains ดังขึ้น ท่วงทำนองคลาสสิกจาก Prokofiev ก็ถูกแปลงโฉมจนกลายเป็นเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนในสายลม
.
เบื้องหลังความซับซ้อนนี้ มีเงาของ Christian Münzner ผู้กรีดนำโซโล่กีตาร์ด้วยฝีมือที่ละเมียดละไม ทั้งยังฝากลายเซ็นไว้ในหลายท่อนแห่งบทกวีที่เป็นอมตะ ความเข้มข้นทางดนตรีถูกขับเน้นด้วยเบสของ Stephan Fimmers และทุกชั้นเสียงถูกบีบอัดไว้แน่นหนาในความยาวเพียง 32 นาที ราวคำสาปที่สั้นกระชับ แต่กัดกินหัวใจอย่างยาวนาน
.
Epitaph จึงเป็นดั่งคำจารึกบนหลุมศพแห่ง Necrophagist หลังจากนั้นวงก็เงียบหายไปในสายหมอกแห่งกาลเวลา ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนที่ผู้ฟังยังคงได้ยินในความมืด บางครั้งแผ่วเบาเหมือนเสียงกีตาร์คลอ บางครั้งโหมกระหน่ำราวพายุหมอกแห่งความตาย ในพงศาวดารแห่ง Technical Death Metal อัลบั้มนี้คือเสาหลักที่ไม่เคยหักพัง เปรียบเสมือนวิหารที่สร้างขึ้นด้วยโลหิตและวิทยาการแห่งซาวด์ขั้นสูง ผู้ที่เคยย่างกรายเข้ามาภายในจะไม่มีวันลืมในความยะเยือกของมัน!
.
ป้ายกำกับ:

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น