ป้ายกำกับ

100 อัลบั้ม พงศาวดารแห่งความตาย!


10 อัลบั้ม Old School Death Metal รากเหง้าแห่งเดธยุคบุกเบิก 

.
Obituary – Slowly We Rot (1989)
.
ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของห้องอัด Morrisound Recording ในฟลอริดา ปี 1988 เสียงกีตาร์ที่หนาและโหดราวกับใบมีดสนิมถูกลากขีดลงบนผนังแห่งความเงียบงัน ความโกรธเกรี้ยวของกลองคู่กับเสียงคำรามแห่งปีศาจ หากแต่เหมือนเป็นเสียงของดินแดนใต้พิภพกำลังตะโกนก้อง และในปีถัดมา ผลงานที่โลกแห่งเมทัลไม่อาจลืมได้ก็ถือกำเนิดขึ้น Slowly We Rot อัลบั้มแรกของ Obituary ที่ปักหมุดให้โลกได้รู้จักเดธเมทัลอย่างเต็มตัว หากมองย้อนกลับไป ก่อนหน้าปี 1989 ซาวด์สุดโต่งยังคงเป็นเพียงการแปรผันจากแทรชเมทัล เส้นทางที่ Death และ Possessed เคยปูไว้ยังคงเต็มไปด้วยหนาม แต่ Obituary กลับเลือกเส้นทางต่างออกไป พวกเขาไม่ได้พยายามใช้ความเร็วเป็นอาวุธหลัก หากแต่สร้างบรรยากาศเย็นเยียบ อึดอัด และหน่วงราวผู้ฟังถูกกักขังในห้องเก็บศพ เสียงร้องของ John Tardy ที่เป็นดั่งการสำลักเลือดครั้งแล้วครั้งเล่า จนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคร่ำครวญที่ทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน
.
เพลงอย่าง Internal Bleeding, Til Death หรือ Intoxicated เหมือนการชำแหละร่างอย่างช้าๆ แต่โหดร้าย กีตาร์ของ Allen West และ Trevor Peres วางริฟฟ์หนักหน่วงลงมาราวกับค้อนเหล็กฟาดใส่กะโหลก ขณะที่จังหวะของ Donald Tardy ดำเนินไปอย่างเยือกเย็นและแน่วแน่ ไม่เร่งรีบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันดุจการจำลองความตายอย่างเป็นรูปธรรม
.
นักวิจารณ์ดนตรีเคยกล่าวว่า Slowly We Rot คือเสียงของการถูกค้อนทุบจนร่างแตกละเอียด เสียงที่ไม่สนความประณีต แต่เลือกใช้ความโหดร้ายทื่อๆ เป็นอาวุธ ความโลว์ไฟในงานโปรดักชันของ Scott Burns ที่ยังไม่ได้ซับซ้อนในแบบที่เขาจะสร้างชื่อในเวลาต่อมา กลับยิ่งทำให้อัลบั้มนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศโบราณและสกปรก ราวเสียงที่ผุดขึ้นจากหลุมศพ ความสำคัญของ Slowly We Rot ในฐานะอัลบั้มเปิดตัวที่เป็นดั่งการประกาศศักดาของ Florida Death Metal ว่ากำลังเริ่มต้นเส้นทางของตัวเอง ปี 1989 คือปีที่โลกได้ยินซาวด์ที่มิอาจเรียกเพียงแค่สปีดเมทัลโหดๆ แต่คือการก้าวเข้าสู่เงามืดแห่งซาวด์ที่เราขนานนามว่า Death Metal
.
3 ทศวรรษผ่านไป เสียงแห่งความเน่าเปื่อยใน Slowly We Rot ยังคงก้องกังวานอยู่ในทุกความทรงจำของผู้ฟังที่ครั้งหนึ่งเคยเผชิญหน้ากับความมืดมิดเป็นครั้งแรก ผ่านซาวด์แห่ง Obituary อัลบั้มนี้ทำให้เราตายช้าๆ ดั่งชื่อนาม อีกทั้งยังทำให้ความตายกลายเป็นบทกวีแห่งความทรงจำ ที่ทั้งน่าสะพรึงและงดงามในคราเดียว!
.
ป้ายกำกับ:

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น